Roparun 2026
Als voorbereiding op de Roparun hebben we maandelijks een vergadering gehad om de inzamelingsacties en voorbereidingen te bespreken. Zo zijn we als vrijwilligers gaan helpen bij de Lansigerland Run en hebben we een Car Wash georganiseerd. Loten voor de Roparun loterij zijn inmiddels verkocht en donaties druppelen binnen. Bij de laatste vergadering wordt ook de route en de laatste punten van aandacht doorgenomen.
Dan is het zo ver, het is vrijdag 22 mei en dat betekent dat het tijd is om te vertrekken! Verspreid over de dag vertrekken er busjes met deelnemers richting Frankrijk. We eten nog even een stuk pizza voor we de bus in stappen en bewaren de rest voor onderweg, hier hebben we genoeg tijd voor want het is druk op de weg en daardoor komen we regelmatig in de file te staan. Eenmaal in België en Frankrijk kunnen we aardig doorrijden en zijn ook wij precies om 22.00 op het Roparun terrein. Het kamp is al opgezet en de groep is nu compleet. We gaan nog even naar het avondfeest met alle andere teams voordat we proberen te slapen. Proberen is het juiste woord want niet alle Roparunteams hadden het idee om op tijd te gaan slapen.
De volgende ochtend is iedereen op tijd wakker, de een meer uitgeslapen dan de ander. Een kop koffie, broodjes van de bakker en de ochtendzon die doorbreekt doen gelukkig wonderen.
Om 11.00 starten de eerste teams maar daarvoor hebben we een gezamenlijke opening van de Roparun. Om 11.45 is dan zo ver, team Doit2Gether gaat van start en ik mag als nieuweling beginnen als loper met de vlag in mijn hand. We tellen af en hup daar gaan we, we starten gelijk met een stuk run-bike-run omdat de auto hier niet mag rijden. Fijn want dit had ik nog niet geoefend, kan ik gelijk zien hoe dat gaat. Het is zo’n 30 graden en we starten door het glooiende landschap van Noord Frankrijk. Na geruime tijd begint de zon zijn tol te eisen, de lopers kunnen steeds de bus in om even aan de zon te ontsnappen, maar de fietsers niet. Marcilla moet even uit de zon en de lopers rouleren door als tweede fietser. Deze stint duurt 57km en om 16:56 wisselen we bij doorkomst Bertry. Team B staat natuurlijk te popelen, we groeten elkaar, praten even bij over onze ervaring in deze warmte, we laden ondertussen onze spullen uit en wisselen van bussen. Terwijl team B verder hun stint van 57km start, beginnen wij aan onze 50 min. durende rit in ons busje naar de volgende rustplaats: Sporthal Crespin.
Bij aankomst in Crespin worden we hartelijk ontvangen met een bouillonnetje door het basiskamp. Angelique, Anja, Rob, Mike, Chris en Martin hebben het kamp opgebouwd op het grasveld naast de sporthal. We maken gebruik van de douches en laten de ervaring van de eerste stint op ons inwerken terwijl Chris en Martin de eerste pijntjes in onze benen loskneden. De massagetafels zijn buiten op het veld neergezet onder een grote boom waar de vogeltjes fluiten, een echte zen-ervaring. We eten een bord heerlijke nasi en ik slaap nog even een uurtje voordat we ons naar het volgende wisselpunt begeven. Om 22:06 wisselen we Team B af in België, waar wij beginnen aan onze tweede stint van 57km. Team B heeft het ook warm gehad maar heeft zich hier doorheen weten te werken.
In onze volgende stint zullen we de beruchte muur van Geraardsberen trotseren, voorgaande jaren hebben lopers de fietsers moeten duwen omdat dit stuk zo steil is. Tijdens het rennen voel ik een spier in mijn onderbeen die onaangenaam is bij elke stap. Mijn fysiotherapeutische brein doet mij een aantal scenario´s afspelen waarvan ik hoop dat de gunstigste waar zal zijn. Aan het eind van onze stint komen we bij de muur van Geraardsbergen, het is mijn beurt en de weg wordt steiler. Vanwege een navigatiefout ben ik aan het rennen i.p.v. Ruud en na ongeveer één km geef ik de eer aan Ruud om het laatste stukje van de berg te doen. Ruud twijfelt geen moment en begint te rennen, ik stap weer terug op de fiets, niet wetende dat de muur pas begint na de volgende bocht… Het gaat nu echt steil omhoog en Ruud verdwijnt uit het zicht, ik probeer hem bij te houden op de fiets maar dat is onbegonnen werk. Ons team is inmiddels verspreid over dit stuk steile klinkers en eenmaal boven wachten we tot de groep compleet is, we dalen samen af waar het busje op ons staat te wachten. Om 03:15 worden we afgelost door Team B, waar zij beginnen aan hun tweede stint van 56km. Zij zullen door de nacht rennen tot zij om 08:19 in Zele aankomen.
Wij begeven ons moe maar voldaan in de personenbus richting onze volgende rustplaats, één van de oudste voetbalclubs van België: KAV Dendermonde. De gangen richting de kleedkamers ademen nostalgie, naast de urinoirs staan nog asbakken in de muur en de douches sputteren koud en warm water. Ik vraag Chris of hij mijn onderbeen even kan aanpakken aangezien deze niet zo lekker voelt en mij iets ongerust maakt, dat heb ik geweten ook. Na zo’n kleine 2 uur slaap achterin de bus met stapelbedden in Dendermonde ontbijten we gezamenlijk met een paar tosti’s. We stappen in het busje voor een soepele teamwissel in Zele, waar we het andere team met lichtvestjes ontvangen. Een snelle groepsfoto, de bussenwissel en we zijn weer op onze weg voor onze derde stint van 53km tot Brasschaat.
De ochtend begint lekker koel maar gedurende onze vijf uur durende stint kruipt de temperatuur omhoog richting die 30 graden. We zweten en drinken veel, de bidons worden aan de lopende band gevuld met water en sportdrank. Ook de chips, krentenbollen, winegums, stroopwafels en eierkoeken doen het goed in de bus tijdens de korte pauzemomenten die je als loper hebt. De fietsers geven aan de lopers of navigatoren door wat ze willen hebben en dat neemt de volgende loper dan mee. Ook een koude, natte handdoek wordt bij Jan in zijn nek gelegd ter verkoeling. De spier in mijn onderbeen houdt zich goed en inmiddels heb ik mijn looptechniek aangepast om deze te ontzien. Om 13:06 lost Team B ons af in Brasschaat waarna wij in een ruim halfuurtje naar onze nieuwe rustplaats in Chaam rijden. In Chaam voelt het alsof we van de kelderklasse gepromoveerd zijn naar de Champions League. We verblijven vandaag bij een moderne voetbalvereniging met schone kleedkamers en warme douches. Martin verricht weer wonderen met zijn massagetechnieken en daarna ga ik even buiten liggen op een matrasje want in het busje is het niet uit te houden met de warmte. Na een klein uurtje te hebben geslapen voeg ik mij bij de rest, de macaroni is bijna klaar, wat een timing! Tevreden na twee borden macaroni maken we ons klaar voor onze volgende stint. Om 17:50 lossen wij Team B weer af om aan onze vierde stint te beginnen van 52 km richting Etten-Leur.
Marcilla is gelukkig weer opgeknapt en ons team is weer helemaal compleet met twee fietsers. In deze stint voel je de vermoeidheid van de voorgaande stints in de benen. Het aanzetten na elke estafettewissel gaat steeds wat moeizamer, maar eenmaal in beweging lijkt het alsof je lichaam vergeet dat je al een marathon achter de rug hebt. De avond komt en de zon verdwijnt, de temperatuur daalt weer naar een aangename koelte. Om 22:36 wisselen we weer van teams, Team B zal in hun vierde stint van 53 km naar Huijbergen rennen.
In het busje richting ons volgende basiskamp is het inmiddels stil maar proberen we elkaar wakker te houden tot we gearriveerd zijn. Binnen een half uurtje zijn we op de geitenboerderij die aan het parcours ligt. Ik ruik de sterke geur van geitenurine terwijl de deur het busje opengaat, precies waar je na zo’n dag naar verlangt. Even onder de douche, een bouillonnetje, iets eten en Chris die mijn benen voor de laatste keer losgooit. In de schuur naast ons zien we een pauw hoog op de houten balken lopen, was daar niet een mop over? Iets met een kalkoen, dat moet je maar aan Angelique vragen…
We pakken nog een uurtje slaap en worden gewekt voor onze laatste stint van 55km, het wakker worden gaat wat trager dan de vorige keren. Binnen een paar minuten is iedereen zich aan het verplaatsen en komt het basiskamp op gang. Er worden tanden gepoetst, het Senseo apparaat bromt, er schijnen wat hoofdlampen in het rond en er worden wat krentenbollen gegeten.
Om 03:25 wisselen we weer van teams en starten we met onze laatste stint van 55 km. Het aanzetten met rennen gaat nog moeizamer dan de vorige keer en de spieren doen pijn maar eenmaal aan het rennen is het hoofd is op een of andere manier niet moe. Het is een bijzondere gewaarwording om te ervaren dat je lichaam tot zo veel in staat is met zo weinig slaap. Een van de mooiste momenten van de Roparun is voor mij tijdens deze stint. Het feit dat je ergens in een dorpje rent om 04:00 ’s nachts in het donker en dat er dan mensen voor hun huis staan om je aan te moedigen geeft toch zo’n goed gevoel.
In de loop van de ochtend staan er genoeg mensen langs het parcours, veel mensen bieden je ook wat te eten of te drinken aan. Als ik dan met mijn vermoeide hoofd toch zo brutaal mag zijn mis ik alleen nog een kopje koffie. Mijn oog valt op een groep mensen die staan aan te moedigen met verderop een koffiepot onder een partytent. Ik ben zo brutaal om even te vragen of wij ook een kopje mogen en met twee hete kopjes koffie fiets ik richting Jan die blij verrast is. Nog geen uur verder staan er zelfs mensen met koffie en cake langs de weg, was ik toch te ongeduldig. Terwijl ik een plak cake wegspoel met wat koffie fiets ik naar voren voor mijn aandeel. Terwijl ik mijn lichaam weer in beweging zet besef ik me dat het straks gewoon voorbij is. Mijn lichaam kijkt er naar uit dat het straks klaar is, maar mijn hoofd vind het nu al jammer. Jammer omdat het zo’n mooie en intense ervaring is die ik niet snel weer ga beleven.
Inmiddels is het tijd om mijn laatste stuk te rennen, de spieren doen geen pijn meer, mijn lichaam heeft dit gevoel inmiddels geaccepteerd. Mijn benen vliegen over het asfalt terwijl ik mijn snelste rondetijd van de hele Roparun neerzet en voor de laatste keer de hand van Anouschka aantik.
Om 08:24 wisselen we boven aan een dijkje af met Team B. We hypen elkaar nog even op voor het laatst. Straks zien wij elkaar voordat we samen naar de Coolsingel gaan.
We rijden naar Dichtbij het Hart en drinken eindelijk een echt lekker kopje koffie, wat keek ik daar naar uit. Ruud, Cleo en ik pakken onze fietsen en worden door Adrie naar een punt gebracht om de laatste 15km mee te fietsen richting de Coolsingel. Dit is een run-bike-run stuk en gezamenlijk met andere teams maakt dit een mooie rit waar je ook andere teams hun ervaringen kan aanhoren. Het is ook leuk om nu Team B te zien functioneren, die maak je tijdens de eerdere stukken van Roparun niet mee aangezien je dan aan het rusten bent. Eenmaal bij de Coolsingel lopen we gezamenlijk het ontvangst van alle supporters tegemoet waar vrienden en familie ons op staan te wachten. Wat een mooi team en wat een bijzondere ervaring is dit.
